Η αγάπη για τον τόπο μας!

Από μικρό παιδί ο Καβάφης ήταν η αδυναμία μου! Το αγαπημένο μου ποίημα ήταν το: «Όσο μπορείς!» που λέει:

«Κι αν δεν μπορείς να κάμεις την ζωή σου όπως την θέλεις

τούτο προσπάθησε τουλάχιστον όσο μπορείς: μην την εξευτελίζεις!».

Πιστεύω πως ακόμα υπάρχουν αξιοπρεπείς άνθρωποι στον μάταιο τούτο κόσμο που … τουλάχιστον παλεύουν για να μην εξευτελίζονται! Κι εγώ το πάλεψα όσο μπορούσα και κέρδισα με ιδρώτα το να μη μπορούν κάποιοι να μου προσάψουν μέχρι σήμερα τις «ιδιότητες» του ψεύτη, απατεώνα, τεμπέλη κ.ο.κ. Νομίζω πως αυτό το οφείλω περισσότερο στην αείμνηστη μητέρα μου και το λέω εκ βαθέων! Ο πατέρας μου έλειπε πολλές ώρες από το σπίτι γιατί δούλευε σκληρά, τα αδέλφια μου έλειπαν στο εξωτερικό, συνεπώς εγώ και η μητέρα μου ήμασταν μαζί πολλές ώρες και της οφείλω πολλά! Όσοι τη θυμούνται, έχουν στο μυαλό τους μια γυναίκα ανεξίκακη, αυθόρμητη, γελαστή και καλή νοικοκυρά!

Τα πέντε χρόνια που έλειψα στη Θεσσαλονίκη λόγω σπουδών και τα δύο χρόνια στην Αεροπορία … μου στοίχησαν αφάνταστα, γιατί ήμουν μακρυά από το Αίγιο! Πριν αποφασίσω να παντρευτώ το έθεσα σαν όρο στη γυναίκα μου ότι θα μείνουμε στην Αθήνα (Καλαμάκι) για να μπορώ ανελλιπώς να έρχομαι στο Αίγιο κάθε Παρασκευοσαββατοκύριακο! Το δέχθηκε χωρίς αντίρρηση, παντρευτήκαμε και ανοίξαμε την οικογενειακή μας μερίδα στο Αίγιο! 35 λοιπόν συναπτά χρόνια είμαστε κάθε βδομάδα με μια βαλίτσα για το Αίγιο! Ακόμα και την περίοδο που έχτιζα το σπίτι μου στο οικόπεδο του πατρικού μου σπιτιού, νοίκιασα το διαμέρισμα του συμπολίτη μας κ. Βοϊδανίδη Χρόνη στην πολυκατοικία λίγο πιο κάτω από την οικοδομή μου της Παύλου Μελά 23, για να μπορώ να έρχομαι στο Αίγιο!

Οι κακόπιστοι που διαβάζουν αυτά θα πουν: – Απολογείται;

Απαντώ: – Όχι βέβαια, απλά φρονώ ότι δεν πρέπει τίποτα να μένει αναπάντητο, όταν είναι αναληθές, γιατί κουράσθηκα και πικραίνομαι να με αποκαλούν Αθηναίο και Θεσσαλονικιό (διότι δεν έχουν κάτι άλλο να μου προσάψουν) κάποιοι διάττοντες αστέρες που δεν είναι Αιγιώτες, αλλά ήλθαν στο Αίγιο για μια καλύτερη ζωή και βεβαίως το ότι επέλεξαν την πόλη μας αυτό μας τιμά και έτυχαν καλοδεχούμενοι! Για το καλό και μόνο του Αιγίου ξανατονίζω: Ας υπάρχει ηρεμία, εποικοδομητική αντιπολίτευση και όχι εντάσεις!!! Δυστυχώς η οργανική μου θέση ήταν στην Αθήνα στο Υπουργείο, συνεπώς έπρεπε συνέχεια να βρίσκομαι μεταξύ Αιγίου και Αθήνας!

Πώς να αφήσω εξάλλου το αγαπημένο Αίγιο όπου γαλουχήθηκα, ανδρώθηκα; Υπάρχει τίποτα πιο γλυκό απ΄ την πατρίδα, όπως έλεγαν και οι αρχαίοι μας φιλόσοφοι; Πώς ν΄ αφήσεις έναν τόπο τόσο όμορφο, με τόσο πράσινο, τόσες παραλίες, τόσο ζεστούς ανθρώπους που σ΄ αγαπούν!

Απ΄ όποιες θέσεις πέρασα σαν  δημόσιος λειτουργός έδωσα ότι μπορούσα για το Αίγιο και ελπίζω σύντομα να τελειώσω το βιβλίο που συγγράφω για την αγαπημένη μας πόλη, βάζοντας κι εγώ ένα μικρό λιθαράκι για την προβολή της, χωρίς να έχω αυτοσκοπό, όπως ήδη έχω ξαναπεί, τον δημαρχιακό θώκο, δεδομένου ότι η ζωή μου είναι γεμάτη από πολλά!

Και επιστρέφω στον Καβάφη που λάτρεψα! Με τα αναφερθέντα σ΄ ένα μόνο ποίημά του δεν συμφωνώ, αν και το ποίημα είναι εξαιρετικό και φέρει τον τίτλο: «Η πόλις»¨: «Πάντα στην πόλη αυτή θα φθάνεις! Για τ΄ αλλού – μην ελπίζεις – δεν έχει πλοίο για σε, δεν έχει οδό! Έτσι που τη ζωή σου ρήμαξες εδώ στην κώχη τούτη την μικρή, σ΄ όλην τη γη τη χάλασες!».

Η δική μου όμως ζωή δεν ρήμαξε εδώ, αντίθετα μούδωσε χαρά, με φώτισε, με ενέπνευσε, γι΄ αυτό και λάτρεψα την γενέτειρά μου!

Απλά ο δυστυχής Καβάφης επειδή δεν ήταν αποδεκτός από ένα ποσοστό της Αλεξανδρινής κοινωνίας συγκεκριμένης νοοτροπίας … ένιωθε ρημαγμένος! Εγώ … στην κώχη τούτη τη μικρή ευτύχησα! Η κώχη τούτη η μικρή αξίζει πολλά και πρέπει να γίνουν πολλά, γιατί όλοι την αγαπούμε! Πιστεύω ακράδαντα πως το Αίγιο το αγάπησε και ο κ. Καραφωτιάς κι ας μην είναι γενέτειρά του, δεν έχει σημασία! Σε τρεις μήνες θάχουμε την Εθνική μας γιορτή της 28ης Οκτωβρίου! Του υπενθυμίζω πως υπάρχουν ακόμα γονείς που θρηνούν τα παιδιά τους, τους αεροπόρους πεσόντες Αιγιαλείς! Τον παρακαλώ θερμά ας καθαριστεί το Μνημείο τους που κατάντησε μουντζουρογραφία ! Χάρη σ΄ αυτά τα παιδιά σήμερα εμείς απολαμβάνουμε την ελευθερία μας! Έχουμε υποχρέωση να τιμούμε τους νεκρούς μας ήρωες!

Ευτυχείτε!

Ηλίας Δ. Ασπρούκος
27 Ιουλίου 2009

Ασπρούκος Ηλίας καταχωρήθηκε στις 2009-7-27 Κατηγορία: Γενικές Απόψεις

Γράψτε μία Απάντηση

(Ctrl + Enter)