Χωρίς συνοχή βαδίζουμε στο άγνωστο με βάρκα την ελπίδα και τις μεγάλες κοινωνικές αναταραχές

Από τον Ηλία Δ. Ασπρούκο

Περιβαλλοντολόγο

Η προσφυγή της Ελλάδας στο ΔΝΤ

«έγραψε» με τον πλέον επικίνδυνο

και ταπεινωτικό τρόπο τον επίλογο

μιας εποχής.

Είμαστε υποχρεωμένοι να αντιμετωπίσουμε τη μεγαλύτερη κρίση των τελευταίων δεκαετιών χωρίς τη στοιχειώδη κοινωνική συνοχή. Η Κυβέρνηση «βομβαρδίζει» το λαό με δύσκολα μέτρα. Οι αγορές δεν πείθονται για την αποτελεσματικότητά τους. Το χρηματιστήριο συλλαμβάνεται να εκτελεί ελεύθερη πτώση (-6,68%). Γενικές απεργίες παντού ΓΣΕΕ, ΑΔΕΔΥ, με κλιμάκωση της συνδικαλιστικής αντιπαράθεσης.

Ο πρωθυπουργός κ. Παπανδρέου και οι συνεργάτες του προσυπογράφουν τα μέτρα που αποφασίζουν οι Βρυξέλλες και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο (ΔΝΤ) και τα πλασάρουν με εντυπωσιακή ταχύτητα στον Ελληνικό λαό. Τις πρωτοβουλίες αυτές η κοινή γνώμη τις δέχεται με ένα μείγμα οργής και αδιαφορίας.

Η Ν.Δ. πρέπει να συνδυάσει την απόρριψη των μέτρων με την υπεύθυνη αντιπολίτευση. Έγιναν σοβαρές προσπάθειες τελευταία να αναπτυχθεί ένα σκληρό πολιτικό και επιχειρηματικό παρασκήνιο με βασική επιδίωξη να προσυπογράψει η Ν.Δ. το πρόγραμμα των Βρυξελλών και του ΔΝΤ. Ισχυροί παράγοντες του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος, στο οποίο ανήκει η Ν.Δ., εκπρόσωποι μεγάλων συμφερόντων αλλά και προβεβλημένα στελέχη της Κεντροδεξιάς πίεζαν τον πρόεδρο της Ν.Δ. κ. Σαμαρά να πει το «ναι». Εκείνος όμως βρήκε το κουράγιο να πει το μεγάλο «όχι». Αυτό κατά την άποψή μας οφειλόταν στον αντιπαραγωγικό και αντιαναπτυξιακό χαρακτήρα των μέτρων που έχουν τη «σφραγίδα» του ΔΝΤ. Ο κ. Σαμαράς διείδε ότι η ενδεχόμενη προσφυγή της Ελλάδας στο ΔΝΤ, δια του γνωστού μηχανισμού, θα οδηγούσε στην επιβολή ισοπεδωτικών μέτρων, που θα είχαν σαν κατάληξη εκρηκτικές κοινωνικές αντιθέσεις και θα εμπόδιζαν τη γρήγορη ανάκαμψη της Ελληνικής κοινωνίας.

Η θεωρία ότι το ΔΝΤ έχει αλλάξει την προσέγγισή του στα οικονομικά ζητήματα και η παρουσία του Γάλλου σοσιαλιστή κ. Στρος – Καν στην κορυφή του διεθνούς οργανισμού θα ήταν ικανή να επηρεάσει θετικά την πολιτική του έναντι της Ελλάδας δεν συγκίνησε τον πρόεδρο της Ν.Δ. Η πρόταση των Βρυξελλών και του ΔΝΤ δεν οδηγεί στην έξοδο από την κρίση αλλά σε βαθύτερη ύφεση, σε μεγαλύτερη υπερχρέωση του Ελληνικού Δημοσίου.

Είναι ως εκ των πραγμάτων σήμερα πασιφανές ότι αν δεν αξιοποιήσουμε τα επόμενα 3-4 χρόνια που θα «ζούμε» με τη «μηχανική υποστήριξη» του ΔΝΤ και της Ε.Ε., ο οικονομικός «θάνατος» της χώρας θα επέλθει οριστικά.

Εκφράζουμε την άποψη ότι θα ήταν αδιανόητο να προσυπογράψει η ηγεσία της Ν.Δ. συνταγές οικονομικής καταστροφής της χώρας, που συνδέονται βέβαια, με την κοινωνική ισοπέδωση και την πλήρη απαξίωση του δημοκρατικού μας συστήματος.

Η προσφυγή στον «μηχανισμό» είναι μια επιλογή στρατηγικής σημασίας του κ. Παπανδρέου. Αυτός έθεσε πρώτος στο τραπέζι της διαρκούς διαπραγμάτευσης που χαρακτηρίζει την Ευρωπαϊκή Ένωση το ζήτημα της ενδεχόμενης προσφυγής της Ελλάδας στο ΔΝΤ. Έχει καταστήσει σαφές ότι οι όροι δανεισμού από το ΔΝΤ είναι πιο συμφέροντες από τους όρους δανεισμού της Ελλάδας από τους Ευρωπαίους εταίρους της. Στο σημείο αυτό ο πρόεδρος της Ν.Δ. επεσήμανε ότι κυρίαρχο ρόλο στην περίπτωση αυτή δεν παίζει το επιτόκιο δανεισμού αλλά η δέσμευση για την εφαρμογή μιας απόλυτα συγκεκριμένης πολιτικής που θα οδηγήσει μοιραία σε εκτενείς κοινωνικές αναταραχές.

Προσφεύγοντας στο ΔΝΤ ο κ. Παπανδρέου κινείται σε διαμετρικά αντίθετη κατεύθυνση από την πολιτική που ακολούθησε προεκλογικά.

Σε διάστημα μερικών μηνών πέρασε από την αριστερή φρασεολογία στην υιοθέτηση μιας ισοπεδωτικής δημοσιονομικής ορθοδοξίας στα μέτρα των πιο σκληρών πιστωτών της Ελλάδας.

Δεν έκανε τίποτα από τον Οκτώβρη του 2009 έως τον Ιανουάριο του 2010 για να προλάβει να αποτρέψει την επιταχυνόμενη επιδείνωση της οικονομικής και κοινωνικής κατάστασης. Μπήκε στο ΔΝΤ χωρίς να εξασφαλίσει την αναγνώριση των αναπτυξιακών αναγκών της Ελληνικής οικονομίας, χωρίς να φροντίσει να αξιοποιήσει την τεράστια ακίνητη περιουσία και χωρίς να μειώσει ικανοποιητικά τις δαπάνες του Δημοσίου.

Κατά την άποψή μας θα μπορούσε να έχει πραγματοποιήσει το δανεισμό της Ελλάδας με χαμηλότερο προνομιακό επιτόκιο στο όνομα της Ευρωπαϊκής αλληλεγγύης.

Θα μπορούσε ακόμα να είχε πείσει τους Ευρωπαίους εταίρους για την αναγκαιότητα της άμεσης αναδιάρθρωσης του χρέους του Ελληνικού Δημοσίου σε βάθος χρόνου. Έτσι θα πετυχαίναμε σημαντικό πρωτογενές πλεόνασμα στον κρατικό προϋπολογισμό, χωρίς τη λήψη ισοπεδωτικών και αντιαναπτυξιακών μέτρων. Θα μπορούσε ακόμα να διαπραγματευτεί ένα μείγμα οικονομικής πολιτικής που θα εξασφάλιζε τη σχετικά γρήγορη ανάκαμψη, αντί την υπερχρέωση και τη στάση πληρωμών.

Κατά τον Ντάλιελ Γκρος, οικονομικό αναλυτή, στους επόμενους μήνες και πιθανότατα στις αρχές του 2011, η Ελλάδα θα πάει στους εταίρους και θα πει ότι το έλλειμμά της παραμένει μεγαλύτερο του 10%. Δεν θα μπορεί να επιστρέψει στις αγορές. Θα αιτηθεί λοιπόν επιπλέον βοήθειας.

Οι Γερμανοί δεν θα μπορέσουν να περάσουν την απόφαση αυτή από το Κοινοβούλιό τους και η Ελλάδα θα αναγκαστεί να κηρύξει πτώχευση. Αυτό βέβαια δεν πρόκειται να επηρεάσει κανένα καθότι η οικονομία μας αποτελεί το 2% του ΑΕΠ της Ευρωζώνης και δεν στεγάζει κανένα χρηματοπιστωτικό οργανισμό συστημικής σημασίας.

Μετά τη στάση πληρωμών, η έξοδος θα είναι μια ελκυστική επιλογή για την Ελληνική κυβέρνηση. Βασίζεται στην ανάλυση κόστους και οφέλους που θα έχει κάνει.

Επανεισάγοντας το δικό της νόμισμα, θα μπορεί να κάνει «υποτίμηση». Το χρέος θα διογκωθεί μεν, αλλά με την υποτίμηση θα είναι σαν να αποπληρώνεται μόνο το 1/10.

Η κοινωνική κρίση είναι σίγουρα πιο επικίνδυνη και από την οικονομική, γιατί εμποδίζει την ανασύνταξη των δυνάμεων και την αποτελεσματική αντιμετώπιση των προβλημάτων.

Η πνευματική και ψυχική χρεοκοπία δεν διορθώνεται. Το οικονομικό έλλειμμα θεραπεύεται.

Με τη θέση του κ. Σαμαρά γίνεται ένα μεγάλο βήμα προς την κατεύθυνση της ενίσχυσης της αξιοπιστίας του πολιτικού συστήματος και της μελλοντικής ενίσχυσης της διαπραγματευτικής θέσης της Ελλάδας στην Ευρωπαϊκή Ένωση.

Ασπρούκος Ηλίας καταχωρήθηκε στις 2010-8-19 Κατηγορία: Γενικά Αρθρα

Γράψτε μία Απάντηση

(Ctrl + Enter)