Κίνδυνοι κρυμμένοι στην άμμο

Μικροοργανισμοί που προκαλούν σοβαρούς κινδύνους στις παραλίες

Επικίνδυνοι μικροοργανισμοί που αναπτύσσονται στις παραλίες απειλούν σοβαρά την υγεία μας. Βασιλιάς της μόλυνσης στις παραλίες είναι  το πλαστικό. Από έρευνες παλαιότερες αλλά και τελευταίες προκύπτει βάσιμα ότι η άμμος στις παραλίες είναι άκρως επικίνδυνη για την ανθρώπινη υγεία επειδή περιέχει μύκητες που προκαλούν σοβαρές ασθένειες και σε πολλές περιπτώσεις οδηγούν ακόμα και σε θάνατο. Μια έρευνα που έγινε από το Πανεπιστήμιο Αιγαίου σε συνεργασία με το Μικροβιολογικό Τμήμα της Ιατρικής Σχολής Αθηνών απέδειξε ότι η άμμος είναι υπαίτια για πολλών ειδών μυκητιάσεις και συγκεκριμένα εντόπισε ένα είδος μυκήτων που ονομάζονται «μαύρες ζύμες» που μπορούν να προκαλέσουν σοβαρές ασθένειες σε ζωτικά όργανα του ανθρώπου.

Για τα νερά της θάλασσας γίνονται συχνά μετρήσεις ως προς την καταλληλότητά τους, όμως το ίδιο δεν γίνεται για να εξακριβωθεί η ποιότητα της άμμου.

Στα φρούτα και στα λαχανικά έχουν εντοπιστεί οι «μαύρες ζύμες» ενώ μέχρι σήμερα δεν ήταν γνωστή η ύπαρξή τους στην άμμο. Οι μετρήσεις έγιναν σε παραλίες όχι μόνο κατά τη διάρκεια της κολυμβητικής περιόδου αλλά όλο το χρόνο. Εκτός από τις «μαύρες ζύμες» βρέθηκαν και άλλα είδη μυκήτων όπως κολοβακτηρίδια, εντερόκοκκοι κ.ά.

Οι μύκητες αυτοί βρίσκονται σε όλες τις παραλίες του κόσμου και φυσικά και στις δικές μας παραλίες. Ο τρόπος μεταφοράς των μυκήτων γίνεται από τα θαλάσσια κύματα και τον αέρα.

Οι «μαύρες ζύμες» προκαλούν σοβαρές ασθένειες στον ανθρώπινο οργανισμό. Εμφανίζονται αρχικά με δερματίτιδες και προχωρούν με σοβαρές βλάβες στους οφθαλμούς, στα έντερα, στον οισοφάγο, στους πνεύμονες και στον εγκέφαλο. Προκαλούν επίσης σοβαρές γυναικολογικές λοιμώξεις.

Έχει αποδειχθεί ότι μπορούν να προκαλέσουν ακόμα και θανάτους, δεν έχει όμως εξακριβωθεί αν μπορούν να μεταδοθούν από άνθρωπο σε άνθρωπο. Η εισβολή στον ανθρώπινο οργανισμό γίνεται με την ανάπτυξή τους στην περιοχή μεταξύ των δακτύλων του ποδιού όπου το δέρμα είναι μαλακό και υπάρχει σχετική υγρασία. Επίσης μπορεί να εισέλθουν στο σώμα από διάφορες πληγές που τυχόν έχουμε. Μεγαλύτερο κίνδυνο διατρέχουν οι ευπαθείς ομάδες όπως τα παιδιά, οι ηλικιωμένοι και οι έχοντες εξασθενημένο ανοσοποιητικό σύστημα (π.χ. ασθενείς, φορείς του AIDS κ.α.).

Προφανώς η άμμος δεν είναι δυνατόν να καθαριστεί από τους μύκητες και τους άλλους βλαβερούς μικροοργανισμούς. Αυτό που μπορεί να γίνει για να αποφευχθούν οι μολύνσεις είναι η ενημέρωση του κοινού για πρόληψη, ήτοι τα μικρά παιδιά να φοράνε πέδιλα και να γίνεται πάντα η χρήση πετσέτας ή πλιάν έτσι ώστε να μην ερχόμαστε σε άμεση επαφή με την άμμο.

Δυστυχώς οι Έλληνες εγκαταλείπουμε τα σκουπίδια μας και ότι πλαστικό έχουμε μαζί μας στις παραλίες. Είναι ένα πρόβλημα που παραμένει άλυτο από το 1970.

Σύμφωνα με έρευνα που πραγματοποίησε το Περιβαλλοντικό Πρόγραμμα των’ Ηνωμένων Εθνών (UΝΕΡ) και αφορούσε τα απορρίμματα που συλλέχθηκαν από τις ακτές της Μεσογείου την περίοδο 2002-2006, το 83% του συνόλου ήταν πλαστικά μπουκάλια. Το υπόλοιπο 17% ήταν χαρτιά, μέταλλο και ξύλο. Το 52% των σπορριμμάτων που συλλέχθηκαν προέρχονταν από την ανθρώπινη δραστηριότητα κοντά στις ακτές και φυσικά από τους ίδιους τους λουόμενους, ενώ το 40% ήταν αποτσίγαρα. Το πρόβλημα όμως δεν εντοπίζεται μόνο στα πλαστικά μπουκάλια που βλέπουμε στις παραλίες αλλά υποβόσκει στις μικροσκοπικές ίνες (μικροπλαστικά) που απειλούν την υγεία των ανθρώπων και των οικοσυστημάτων. Το πλαστικό αρχίζει να θρυμματίζεται  σε μικροσκοπικά κομμάτια (μικροπλαστικά) και αυτά με τη σειρά τους καταλήγουν στα ψάρια αλλά και στους οργανισμούς που τρέφονται μ’ αυτά. Ένα πλαστικά μπουκάλι του 1 λίτρου μπορεί να διασπαστεί σε τόσα πολλά κομμάτια ώστε να αφήνει ένα «τμή­μα» του σε κάθε μίλι παραλίας σε ό­λο τον κόσμο. Το θετικό στοιχείο που προκύπτει από την έρευνα είναι πως από το 2002 και έπειτα έχει παρατηρηθεί μείωση του όγκου των σκουπιδιών χωρίς όμως αυτό να σημαίνει ότι η ποσότητα τους δεν εξακολουθεί  να παραμένει μεγάλη. Όπως επισημαίνει και η έκθεση, η συσσώρευση των σκουπιδιών στις παραλίες οφείλεται στο μονίμως άλυτο πρόβλημα των χωματερών, όπως επισημαίνει η κ. Έφη Λάσκου.

Έχουμε ποτέ σκεφθεί ότι η ειδυλλιακή παραλία στην οποία κολυμπάμε δεν είναι παρά η εκβολή ενός χειμάρρου που με τον καιρό μετατράπηκε σε αμμώδη ακτή; Το πρόβλημα αρχίζει με τις βροχοπτώσεις όπου οι παραλίες αυτές μολύνονται  με απόβλητα και λύματα επιβαρύνοντας έτσι το θαλάσσιο περιβάλλον.

Συμπερασματικά λοιπόν να προσπαθούμε να αποφεύγουμε την απευθείας έκθεση στην άμμο, να προτιμάμε παραλίες με βότσαλα και να αποφεύγουμε την κολύμβηση κοντά σε χείμαρρους για τρεις ημέρες ύστερα από έντονη βροχή. Ειδικά οι Αιγιώτες διαβάζοντας τις σκέψεις αυτές είμαι σίγουρος ότι θα σκέπτονται τα λύματα της Ακράτας, της Αιγείρας και του Διακοπτού που διαχέονται στο Αίγιο. Η χαβούζα που θα δημιουργήσουν θα είναι κίνδυνος – θάνατος για την υγεία τους.

Ηλίας Δ. Ασπρούκος
6 Ιουλίου 2009

450 Χρόνια απαιτούνται για να διαλυθεί ένα πλαστικό μπουκάλι στη θάλασσα

Ασπρούκος Ηλίας καταχωρήθηκε στις 2009-7-29 Κατηγορία: Γενικές Απόψεις

Γράψτε μία Απάντηση

(Ctrl + Enter)